تبلیغات
چَــمـتـا - مطالب بهمن 1394

سوت پایان سریال "كیمیا"

شنبه 24 بهمن 1394  12:22 ب.ظ

نوع مطلب :هنر ،

سریال صد قسمتی "كیمیا" از جمله سریال های بلند صدا و سیما با تمام حرف ها، حدیث ها و حاشیه ها به پایان رسید. سریالی كه تلاش می نمود با یك داستان به هم تنیده، لایه به لایه، روایتی از تحولات اجتماعی و سیاسی ایران در سه مقطع، یعنی قبل از انقلاب، سالهای بعد از انقلاب (دوران جنگ) و سال های اخیر را بازگو نماید. متاسفانه این سریال نیز همانند دیگر سریال های تلویزیونی ایرانی علیرغم همه ی هزینه ها و تلاش ها نتوانسته آنچنان كه باید و شاید نظر مخاطبین خود را جلب نماید و در طول پخش دستخوش نقدها جدی و حتی دستمایه ی شوخی های طنز آمیز در جامعه و به خصوص فضای مجازی قرار گرفته بود.

سریال كیمیا نیز مانند دیگر سریال های صدا و سیما شروعی بسیار كند و كسل كننده و پایانی بسیار شتابزده و عجولانه داشت. قصه و داستان هم علاوه بر پراكندگی موضوع در مواقعی حتی غیر قابل باور و درك بود. بازیگر نقش "كیمیا" به خوبی نتوانست از پس معرفی شخصیت نقش خود بر آید.صحنه های خلق شده حرف تازه ای برای گفتن نداشتند و بعضا با ایرادهای ساختاری نیزمواجه بودند. اگرچه نویسنده تلاش داشت برش هائی از مقاطع سرنوشت ساز انقلاب و جنگ را به تصویر بكشد اما یكی از مهم ترین ایرادهای وارد بر آن (كه كمتر هم بدان توجه شده) این است كه : در یك سریال بلند با مضامین انقلاب و جنگ، نقش روحانیت بطور كلی نادیده گرفته شد.

اگر چه كوشش سازندگان سریال كیمیا از یك سو قابل تقدیر است اما از سوی دیگر می توان اذعان داشت این درام خانوادگی، همراه با صحنه های تكه تكه شده از تحولات انقلاب اسلامی، نتوانست پازل های ذهنی نویسنده و یا كارگردان را كامل سازد هم چنین به جهت سطحی نگری و عدم دقت لازم در محتوا نمی توان این اثر را جزء آثار ارزنده و فاخر در حوزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس به حساب آورد.


نوشته شده توسط: رضا عموزادی | آخرین ویرایش:یکشنبه 25 بهمن 1394 | نظرات ()

برچسب ها: عموزادی ، رضا عموزادی ، چمتا ، كیمیا ، نقد سریال كیمیا ، سریال كیمیا ، پخش سریال كیمیا ،

نمایش " صندلی ها "

پنجشنبه 8 بهمن 1394  04:09 ب.ظ

نوع مطلب :هنر ،

نمایش " صندلی ها " اثر هنرمند بزرگ فرانسه  "اوژن یونسکو " است  که گروه نمایش پاپیون در سی و چهارمین جشنواره تئاتر فجر آن را در تماشاخانه باران به روی صحنه برد .
تماشای نمایش "صندلی ها" به کارگردانی "حسین رحیمی" مرا شگفت زده و غافلگیر کرد.  انتظار چنین مواجه ای را نداشتم. چرا که با یک اجرای بسیار متفاوت و دور از ذهن روبه رو شدم. یک اثر فاخر ادبی و هنری همراه با  بازی حرفه ای سه معلول (به لحاظ جسمی و حركتی) که یکی از آنها از نو ع "سندرم  داون" بود . 
 
بازی های بسیار روان، زیبا و یک دست و خلاقانه ی آنان  مرا شگفت زده کرد. می توانم بگویم حتی شاید بازیگران حرفه ای ما هم توان چنین هنر نمائی را نداشته باشند. هیچ كم و كاستی در اجرا مشاهده نمی كنید. با جرات می توان ادعا داشت با یك نمایش  كاملا حرفه ای رو به رو هستید.  کسانی که این نمایشنامه را خوانده باشند می دانند که  به لحاظ  گفتاری و نمایشی  اجرای آن چقدر سخت و دشوار است. چرا که نمایش کاملا متکی بر دیالوگهای دو نفره بدون وقفه از ابتدا تا انتهاست. توانائی و قدرت حسی و عاطفی این عزیزان به حدی بود كه بدون اغراق در مقابل این همه ی قدرت و توانائی كاملا احساس عجز و ناتوانی داشتم!

انتخاب "معلولین" به عنوان بازیگران این نمایش کمک بسیار زیادی در آشکار ساختن توان و قدرت این بیماران به اصطلاح ناتوان نمود  و از دیگر سو نیز پیام نهفته در نمایش  خواسته یا ناخواسته و بصورت زیركانه در خدمت توجه بیش از پیش به کم توان ها و بیماران دارای اختلالات ذهنی قرار گرفته است. به نحوی که  اگر کسی ذهنیتی نسبت به این اثر نداشته باشد،  قطعا تصور خواهد کرد نویسنده آن را برای بیان درد ها و رنج های این گونه بیماران و معلولین نگاشته است.




صندلی های اوژن یونسکو یک نمایشنامه بسیار پیچیده و فلسفی در بیانی ساده  و طنز گونه است. پرداختن به الیناسیون (از خودبیگانگی و بی هویتی) انسان در دنیا پر هیاهیوی مدرن است. پیرمرد و پیرزنی (ساکن یک اتاقکی  در یک جزیره ) با رفتارها و گفتارهائی که بیانگر عدم علاقه و یا بی حو صله گی و بی تفاوتی در زندگی آنهاست، برای افرادی خیالی و ذهنی نامه می نویسند و انها را دعوت می کنند تا طی یک سخنرانی پیام  مهمی را به انان برسانند. میهمانان خیالی آنها سر می رسند و انها در ذهن خود  برای هر یک از انها صندلی در نظر می گیرند و انها را دعوت به نشستن می کنند. درست در هنگام سخنرانی در کمال ناباوری سخنران واقعی وارد می شود. پیرمرد و پیرزن پیام  مهم خود را به سخنران واگذار می کنند و خود از دنیا خداحافظی می کنند و می روند. سخنران شروع به سخنرانی می کند تا پیام بسیار مهمی را به بشریت بگوید. اما سخنران کرو لال است و جز فریاد و ضجه حرفی برای گفتن ندارد...  


نوشته شده توسط: رضا عموزادی | آخرین ویرایش:شنبه 10 بهمن 1394 | نظرات ()

برچسب ها: صندلی ها ، نمایش صندلی ها ، اوژن یونسکو ، حسن رحیمی ، گروه نمایش پاپیون ، عموزادی ، رضا عموزادی ،